شیعه یعنی...

بشنو از نی چون حکایت میکند            شیعه رادرخون روایت میکند

شیعه یعنی بازتاب آسمان                                                  برسرنی جلوۀ رنگین کمان

ازسرنی بشنوم صوت تورا                                                صوت انی لا ارالموت تورا

شیعه یعنی امتزاج نارونور                                              شیعه یعنی راس خونین درتنور

کربلا لبریز عطر یاس شد                                              نوبت جانبازی عباس شد

بازوانش مرگ رابی تاب کرد                                               تیغ های تشنه راسیراب کرد

تاکنون عباس ها رادیده ای                                              بوسه ای ازدست آنها چیده ای

بنگر این مستان آتش خورده را                                              بازوان تیروترکش خورده را

شیعه یعنی دست بیعت باغدیر                                                   بارش ابر کرامت برکویر

شیعه یعنی هفت وادی اضطراب                                          شیعه یعنی تشنگی درشط آب

آب گفتم سینه ها بیتاب شد                                             خیمه ها ازآب وآتش آب شد

آب گفتم تشنگی بیداد کرد                                                کودکم بیتاب شد، فریاد کرد

آفتاب ازروی زین افتاده است                                       مشک آبش برزمین افتاده است

کیست این ساقی که بی دست آمدست                             کز صبوی تیغ سرمست آمدست

کیست این ساقی که برخون پا نهاد                              تیغ ها رادیدوپیشانی گشاد

کیست این ساقی که برخود پاگذاشت                                  آب رادرحسرت لبها گذاشت

مشک من لبریز آب وآبرو ست                                    چشم من باخیمه ها در گفتوگوست

ای خدا این مشک را ازمن مگیر                                گر گرفتی اشک را ازمن مگیر

شیعه ی بی اشک شمع مرده است                             کز غم بی آتشی افسرده است

نسبتی با هم دارند آب وگل                                     اشک می شوید غبار از چشم دل

اشک ای عجز،ای سقوط بندگی                                   چشمۀ جوشان آب زندگی

اشک ای تسبیح احمد درحرا                                       غرق درخون کن تماشای مرا

اشک ای سر تسلی علی                                            وی سکوت آلود فریاد جلی

اشک ای آیینۀ بی تاروپود                                               همدم زهرا به شب های کبود

اشک ای آرام چشم بی قرار                                       در رکاب ناقۀ زینب ببار

خواب میدیدم که دربیداریم                                     در مسیر کاروانی جاریم     

کاروانی بی سرو بی سرپرست                            غل به گردن،خشک لب،تاول به دست

کاروان از بس که آتش دیده بود                             اشک درچشمانشان خشکیده بود

غنچه میبینم دلم پر میزند                              بوسه بر قنداق اضغر میزند

گفت بابا بی برادر مانده ای                                   بی کس وبی یارویاور مانده ای

گر تو تنهایی بگو من کیستم                                         اصغرم،امانه،اصغر نیستم

خیزو اسماعیل را، آماده کن                                   سجدۀ شکری براین سجاده کن

ای پدر حرف مرا درگوش گیر                                     خیزو این قنداقه درآغوش گیر

خیزوبا تعجیل میدانم ببر                                                    بر سر نعش شهیدانم ببر

تشنه ام انا نه برآب فرات                                                    آب میخواهم ولی آب حیات

آب دردست کمان دشمن است                                                        تیر ان نامرد، احیای من است

آتش اقیانوس را آواز داد                                                        آخرین ققنوس را پرواز داد

خون اصغر آسمان را سیر کرد                                                   خواب زینب را چه خوش تعبیر کرد

زینب آیا سر به محمل میزند                                                      کاروان را زخمه بر دل میزند

ای پرستار پرستو های من                                                    مرحم زخم تکاپو های من

ای زبان صدق وتصدیق صفا                                                        اولین بیمار چشمت مصطفی

عصمت زهرا عزیز مرتضی                                                     در تو جایی رست خیز مرتضی

عصر عاشورا علم دردست توست                                               کرسی ولوح وقلم دردست توست

غنچه ها را گر چه پرپر کرده ام                                                         کوله بارت را سبک تر کرده ام

ظهر عاشورا،که زیر خنجرم                                                            دست بگشا سایه افشان بر سرم

شیعه یعنی امتزاج نار ونور                                              شیعه یعنی راس خونین درتنور

شیعه یعنی بازتاب اسمان                                                    بر سرنی جلوۀ رنگین گمان

از لب نی بشنوم صوت تو را                                               صوت انی لا ارالموت تورا

پرچم ظلفت رها درباد شد                                                     وز شمیمش کربلا ایجاد شد

وان که شرح حال خویشان تو بود                                              تاب گیسوی پریشان تو بود

میروی بر نیزه تا شام خراب                                                 تا لبی تر سازی از تشت شراب

میسزد،نی نکته پردازی کند                                        در نیستان آتش اندازی کند

صبـــــــــــر کن نی از نفس افتاده است                         ناله در دوش جرس افتاده است

کاروان بی میرو بی پشت وپناه                              در غل وزنجیر می افتد به راه

میرود منزل به منزل در کویر                                 تا بگوید سر بیعت با غدیر

/ 0 نظر / 11 بازدید